Moja Babcia od kilkunastu lat choruje na jaskrę. Zbyt późno zdiagnozowana choroba była już w nieodwracalnym stadium. Jeszcze niedawno powolutku, krok po kroku była w stanie dojść sama do łazienki na drugim końcu korytarza. Jednak od roku nie widzi już nic. Przestała odróżniać dzień od nocy. Nie do opisania jest uczucie kiedy wyobrażam sobie, że miałbym tak jak ona siedzieć w małym pokoiku w ogarniającej mnie ciemności. Moja Mama opiekuje się nią i poświęca jej całą uwagę, ale dla kobiety, która była niezależna i całe życie polegała tylko na sobie, ślepota jest najgorszą torturą. Film ten jest hołdem dla Babci i wyrazem wdzięczności za to, że pomagała mnie wychowywać, opiekowała się mną, a ja nie miałem okazji pokazać ile to dla mnie znaczy. Poznaj moją Babcię – Stanisławę Sidorską i jej mały, na pół realny świat.